مرد پاييزي

سنگی ، می دانم

اما تو هم می توانی

تو هم  می توانی تکان بخوری.

دیر یا زود از صخره سختت جدا خواهی شد،..

و با گوشه های تیز و برنده ات تنهای تنها خواهی ماند ...

از هر موجودی می توانی کمک بگیری، به شرطی که غرورت را بشکنی

هرچه سریعتر خودت را به نزدیکترین رودخانه ای که زندگی در آن جریان دارد برسان

عریض یا طویل بودنش اصلا مهم نیست، مهم اینست که زندگی در آن جا هم جریان دارد

برای اولین  بار هم که شده، خودت را رها کن تا آب تو را با خودش ببرد

قطره های کوچک سرانجام به دریای بیکران خواهند رسید

ذرات کوچک تو، در دل هر صدفی که باشند،..

سرانجام مرواریدی خواهند شد.

از صخره ات رها شو

رود منتظر توست.