مرد پاييزي

و من روستا نشین شدم . . . .

autumnman — Wed, 01 Oct 2008 22:01:40 GMT

در روستایی با سیصد خانوار و هزار و دویست نفر جمعیت، ساکن شدم.

روز ورود، به افطاری دعوت شدم. در مسجد روستا غلغله ای برپا بود.

طعم آبگوشت نذری، با آن گوشت نرم و لذیذش برایم خیلی لذت بخش بود.

از بخت خوبم و به لطف خداوند کریم، معلم تمام شاگردان مدرسه هستم.

مدرسه مان چهار کلاس دارد. اول، دوم، سوم راهنمایی و اول دبیرستان.

علوم سه سال راهنمایی و زیست شناسی و شیمی دبیرستان بعهده من است.

شیفت دخترانه همراه با آرامش خاطر و پسرانه سراسر مخاطره است !

چاره پسران را جز ترعیب از شلوغی و دختران را جز ترغیب به ان ندیدم !

تا بحال اینونه فاحش، تفاوت دختران و پسران را درک نکرده بودم.

" البته فراموش نمی کنم که من مرد هستم و پسرها با من راحت ترند ".

هفته اول به آشنایی با دانش آموزان گذشت و بعبارت بهتر گذاشتم که بگذرد.

تقاضاهای جالبی داشتند: تمام کتاب را درس بدهم ! و تنبیهشان نکنم !

تقاضاهای من هم برایشان جالب بود: با من صحبت کنند، نه با هم . . .

و اینکه با هم بخندند، نه به هم، و اگر خواست جز این شود، به من بخندند . .

حیاط بزرگ خانه محقر روستایی ام چه بی ریا و چه ساده، دلنشین است.

روستاییان مهربان، هر روز صف طویل نانوایی را به احترام حضورم می شکنند.

آوای بلند صلوات دانش آموزان هنگام ورودم به کلاس، توانم را دوچندان می کند.

نگاهم را و لبخندم را به رایگان به همه دانش آموزانم می بخشم و خوشحالم . . .

به حرمت حضورشان آرام می یابم و از برق نگاهشان امیدی تازه می گیرم.

دلم برای خانواده یکصد و هفت نفری ام، و روستای محرومم تنگ شده . . .

تنفس هوای پاک روستا جدید ترین آرزوی دوران دوری ام شده است . . .

فردا دوباره راهی روستا خواهم شد و . . . . . . . . . باز بازخواهم گشت.

الهی نامه یک سرباز معلم

autumnman — Mon, 15 Sep 2008 18:53:18 GMT

لباس سربازی و درجه هایم را برای همیشه کنار گذاشتم، ظاهرا مساله سربازی من جدی تر از این حرفهاست !

بجای اسلحه، گچ به دست خواهم گرفت، به سنگر علم خواهم رفت و بجای مافوق؛ پاسخگوی خدای خود خواهم بود .

تمام سعی خود را بکار خواهم بست تا دشمن بزرگ "نادانی" را از پای در آورم و در این راه از هیچ کوششی دریغ نخواهم کرد.

تلاش خواهم کرد که اندیشیدن را به شاگردانم بیاموزم، نه اندیشه ها را . . .

اولین درس هر کلاسم را " عشق و محبت " قرار خواهم داد و از همه بازخواست خواهم کرد.

به دانش آموزانم درس " انسانیت " داده و معیار نمره آنان را " اخلاق " قرار خواهم داد.

خدایا !

با تمام ناتوانی ام از تو می خواهم به من توانی عطا کنی تا رسالتم را آنگونه که تو می پسندی به پایان برسانم.

در این راه دشوار صبر و تحمل من را افزون گردان و کمک کن قبل از اینکه یک معلم باشم، یک انسان و یک دوست باشم.

چون همیشه امیدوارانه چشم به رحمتت می دوزم و بخاطر تمام کوتاهی هایم، سر به زیر می افکنم . . .

باز گشتم, با کوله باری از سخن

autumnman — Sun, 24 Aug 2008 05:00:18 GMT

دوران آموزشی خدمت سربازی به سر آمد . . .

نرمش صبحگاهی

رژه

گرسنگی

تشنگی

خستگی

بی خوابی

گرما

. . . و دوستان خوب را هرگز از یاد نخواهم برد.

اینجا کرمانشاه,صدای مرد پاییزی

autumnman — Thu, 17 Jul 2008 14:05:41 GMT

امروز که این پست مطلب را می نویسم,بیست و هفتم تیرماه,بیست و هفتمین روز خدمت سربازی ام است.

تازگی ها دلم می گیرد وقتی صدای بلندگوی حسینیه پادگان به گوشم می رسد:

ساعت ۱۴,اینجا کرمانشاه,صدای جمهوری اسلامی ایران.

دلم می خواهد برای ساعتی هم که شده در کنار امامم باشم.چنگ در پنجره های فولادی ضریح اش بیاندازم و بغضم را با او قسمت کنم و از ته دل برای خوشبختی همه مان دعا کنم. . . .

می خواستم زودتر از این ها آپ کنم , اما خدا نخواست.

مرخصی اولی که آمدم جمعه بود و کافی نت تعطیل.

مرخصی دومی که آمدم کافی نت باز بود, اما شلوغ بود و مجال من اندک .

این مرتبه در برگه درخواست مرخصی علت درخواست مرخصی ام را "مراجعه به کافی نت و انجام امورات شخصی" عنوان کردم و شکر خدا فرمانده مهربان و فهیمم با این درخواست موافقت کرد.

دوستان عزیزم و همه کسانی که از صمیم قلب دوستتان دارم,دلم برایتان تنگ شده است, انگار که عمریست با شما زیسته و به شما خو گرفته ام . . .

به زودی باز خواهم گشت و زندگی با شما را دوباره تجربه خواهم کرد.

تا آن روز,یاد محبت های شما,آرام بخش دل بیقرار مرد پاییزی خواهد بود.

یا حق

من را کچل کردند !

autumnman — Sat, 21 Jun 2008 15:52:18 GMT

بعد از ده سال، سرم رنگ کچلی را به خود دید !

امیر آقای آرایشگر در پایان اصلاح سرم گفت: امر دیگه ای ندارید ؟

با خنده گفتم: چرا ! لطفا موهام رو سشوار کنید !

امیر آقا گفت: فردا که اومدی موهات رو گلت کنم، بگو تا سشوار هم بکشم !

فردا صبح رفتنی ام . . .

به همین مناسبت امشب ضیافت شامی ! در منزلمان برپاست و با اعضای خانواده وداع خواهم کرد.

به زودی باز خواهم گشت و با یک دنیا حرف، به دنیای مجازی باز خواهم گشت . . .

می نویسم د ی د ا ر ; تو اگر عاشق و دلتنگ منی، فاصله ها را بردار . . .

autumnman — Sun, 01 Jun 2008 05:09:18 GMT

دلم می خواهد قبل از رفتن هرچه می خواهم بگویم.

بگویم که چه ساده به شما دل بسته ام.

آنقدر ساده که فکر دوری تان، خاطرم را می آزارد.

هرگز، هیچ کدامتان را ندیدم، اما با تمامتان زیستم و به تمامتان خو گرفتم.

قطار زندگی ام، با چه شتابی به ایستگاه "اول تیرماه 1387" رسید .

و من باید خاطراتم را بردارم و راهی خدمت سربازی شوم .

اگر آنجا گذاشتند و توانستم و امکانی بود، برایتان خواهم نوشت.

اما حال را غنیمت می شمارم و همینجا می گویم : "همه تان را عاشقانه دوست دارم".

این آخرین پست مطلبم نیست، قبل از عزیمت بازهم برایتان خواهم نگاشت.

دعا کنید با شروع مهر و آغاز دوره سرباز معلمی ام، بدین سان از شما جدا نشوم.

برای "من" اینگونه دعا کنید، که می دانم این حقیر گنهکار، جایی در قلب "شما" فرشتگان پاک ندارد.

وبلاگ "مرد پاییزی" تمام شدنی نیست، چونان مهری که "مرد پاییزی اش"در دل به شما دارد ....

خواب پاییزی

autumnman — Sat, 17 May 2008 20:57:18 GMT

مرغک دریایی، خسته اما بی تاب

مردک پاییزی، در پی لحظه ناب

به کدامین نفس آغشته شدم، که مرا برد به خواب . . .

چند پرسش از حق

autumnman — Thu, 24 Apr 2008 08:38:18 GMT

زندگی آسان و سختش حکم توست بهر چه این مردمان جان می دهند

جاده نعمت صراطش مستقیم پس چرا هر لحظه فرمان می دهند

گفتی و دانم که روزی نزد توست از برای چه به ما نان می دهند

هر کسی مشغول کار و بار خویش در چه حالی دل به ایمان می دهند

گفته بودی که انا الحق، لیک کس نمی داند چرا حق را نه آسان می دهند

هر چه هست و هرچه بوده مال توست از چه روی از این گرفته، بآن می دهند

چه کسی یک پرتقال فاسد را خواهد خورد ؟

autumnman — Sat, 12 Apr 2008 11:27:18 GMT

بچه های بهزیستی دوان دوان وارد پارک شدند.

20 تا پسری می شدند با میانگین سنی 20 سال.

یکی یکی با من و دوستم که آنجا بودیم دست دادند و به سمت تاب و سرسره ها رفتند.

بعضی ها هم ما را برای گپ زدن انتخاب کردند و راجع به فوتبال صحبت کردیم.

مربیانشان که دو خانم بودند به سمتشان آمدند و به هر کدام یک پرتقال دادند.

یکی دو نفرشان نمی توانستند پرتقالها را پوست بکنند و از من خواستند این کار را انجام بدهم.

پرتقالها را گرفتم. از شدت کپک زدگی و فساد، نیمی از آنها سبز و نیم دیگر وارفته بود.

به سمت خانم مربی رفتم و خواستار تعویض پرتقالها شدم، اما همه پرتقالها همانطور بودند.

یکی از بچه ها با همان ذهن به ظاهر "عقب مانده اش" به مربی گفت: این که خرابه !

و مربی پاسخ داد: "همینه که هست، جاهای سالمش رو بخور" .....

برای این تن پر درد، خدا تنها دوا باشد

autumnman — Fri, 04 Apr 2008 07:40:18 GMT

با اینکه اگر ننویسم هم هستم، اما:

می نویسم، پس حتما هستم !

از روی اکراه نمی نویسم، اما نوشتنم به دلم نمی نشیند ....

شاید آن آخرین قطره های ذوق نداشته ام، درونم خشکیده اند ...

هر روز در فکرم، هنوز هم در فکرم

پیش رویم سفر به تهران و شرکت در آزمون ارشد

پیش رویم مصاحبه عقیدتی آموزش و پرورش

پیش رویم دوره آموزشی خدمت سربازی

پیش رویم دوری از خانواده و کار

پیش رویم غم غربت و تنهایی

پیش رویم هزار هزار مشکل

اما مرا چه غم؟

که در هر دم تو را دارم خدایا ....

تو ای درمان هر دردم، خدایا ....